Abstract :
Positioneren van een patiënt zowel in zit als in lig, is met behulp van verschillende kussens, de patiënt in een comfortabele houding brengen. Ik spits me in dit eindwerk enerzijds toe op het positioneren van CVA-patiënten en baseer me op het positioneren volgens het NDT-principe. Anderzijds wordt de gedragsbeïnvloeding door middel van een bijscholing belicht.
Door goed te positioneren kan spasticiteit, contracturen, oedeem, het schouder- hand syndroom, decubitus, een slechte bloedcirculatie en een slechte ademhalingsfunctie voorkomen worden. Verder zorgt positioneren voor een goede sensibele input, wat eveneens een belangrijke doelstelling is.
In een enquête gestuurd naar 33 Vlaamse ziekenhuizen, bevroeg ik de toepassing van positioneren in de praktijk. Daaruit bleek dat er in de meeste gevallen regelmatig op een niet correcte manier gepositioneerd werd. Ook bleek dat de ondervraagden 'het waarom' van positioneren niet goed begrepen en ze bovendien de middelen die voorhanden zijn niet echt kennen, dus ook niet gebruiken.
In het St. Dimpna ziekenhuis kreeg ik de kans om stage te lopen en ervaring op te doen rond positioneren. Ik zocht op de geriatrische afdeling oplossingen voor verschillende problemen rond het positioneren van CVA-patiënten.
Tijdens deze eindwerkstage leerde ik heel wat bij over positioneren en hierdoor heb ik ondervonden dat het niet altijd gemakkelijk is om theoretische bevindingen te koppelen aan de praktijk. Zo is het positioneren van CVA-patiënten zoals beschreven in de NDT-theorie op een geriatrische dienst niet altijd haalbaar omdat deze patiënten worden opgenomen met verscheidene bijkomende diagnoses.
Om het positioneren beter te integreren in de werking op de geriatrische afdeling, gaf ik hierover een bijscholing door middel van een powerpointpresentatie (deze is in de bijlage te vinden). Ik trachtte de cursisten een theoretische basis te geven over de problemen na een CVA en we oefenden het positioneren tijdens de bijscholing.
Naast de bijscholing reikte ik nog enkele hulpmiddelen aan zoals prenten die boven het bed van de patiënt gehangen worden zodat alle teamleden steeds terug kunnen kijken naar het voorbeeld. Ook krijgt iedereen toegang tot intranet waarop de bijscholing te vinden is. Daarnaast volgde ik ook bijna dagelijks de verzorgingstour van de verpleegkundigen om zelf ervaring op te doen en later ook om verpleging te ondersteunen en te adviseren indien er moeilijkheden waren met het positioneren. Dit komt het kritisch denken en de integratie enkel ten goede.
Positioneren is een 24-uurbehandeling. Verpleegkundigen spelen hierin dan ook een cruciale rol. Om hen te kunnen overtuigen van de voordelen van het positioneren, verdiepte ik me in de theorie rond gedragsbeïnvloeding en weerstand.
Ik heb kunnen ervaren dat opvolging na de bijscholingen zeer belangrijk is wanneer we van gedragsverandering willen overgaan naar gedragsbehoud.
Veel herhaling (ook omwille van de nieuwe werkkrachten) en duidelijke hulpmiddelen (zoals de prenten) zijn noodzakelijk.
Uit de evaluatie bleek ook dat verpleegkundigen nu meer aandacht hebben voor het positioneren en meer advies vragen aan paramedici.
De grootste moeilijkheid blijft echter de beweeglijke (onrustige) of spastische (hypertone) patiënt maar minder het gebrek aan tijd of onbekende materialen.
|
If you want to cite this thesis in your own thesis, paper, or report, use this format (APA):
Janssen, K. (2006). In het belang van de CVA-patiënt positioneren: Gedragsbeïnvloeding door middel van een bijscholing.
Unpublished thesis, Katholieke Hogeschool Kempen, Gezondheidszorg en Chemie Geel.
Retrieved
from
http://hdl.handle.net/2161/etd.1683.
|
Home 
